حســرت پـــرواز

مهربانم

جان من با زندگانی خو نمیگیرد.

زندگانی چشم ها را کور میخواهد.

قلبها را با هوس همراه می خواهد

من اسیر زندگی اینسان که میخواهی و میخواهند نخواهم شد.

و برتنهایی من اشگهای من مکرر بوسه خواهد زد.

مهربانم

از برای من صبوری سخت بیهوده است ومن

ومن با هیچکس .با هیچکس

نرد وفاداری نخواهم باخت.

بدون اینکه ذره ای از عشق و دوست داشتنم کم شده باشد.

برای همیشه گمش میکنم. و برای همیشه میگویم که من گم شده ای دارم!

و ماجرای عشق را برای همیشه نگه میدارم.

و برای همیشه میگویم :

((((آهای تسبیح دونه آبی من تو هنوزم مهربونی))))