حســرت پـــرواز

تازگیها احساس میکنم من به تنهایی عادت نکردم بلکه من تنهایی رو دوست دارم و این

تنهایی منو به خیلی چیزها نزدیک میکنه.دیگه تو تنهاییام با رنج رفیق نیستم با خدایم رفیقم و

اینکه یک طرف من باشم و طرف دیگر او برام لذت بخشه.

دیگه منتظر معشوقی نیستم با اون همه رفتنش. تازه وقتی تو خودم شکستم فهمیدم که صدای

قشنگی هم داره. تاریکی ها هم قشنگ شده چون مثل دلم یه رنگ داره نه هزاران رنگ.

تنهایی با اونکه ثقیله اما ظرفیت روحم رو ماندگار تر میکنه و تو این تنهایی ثقیل تمام نیروی عشق

رو متوجه پروردگارم خواهم کرد !

وبعد از تنهایی مرگ آرامترین واژه است.

تنهایی من دوستت دارم.